Крушево: Приказната за овчарот и осаменото дрво
Највисокиот град на Балканот, денес познат по својата уникатна архитектура, херојското минато и преубавата природа, во своите почетоци бил само место на тишина, зеленило и слобода.
Според најпопуларната народна легенда, името на градот е директно поврзано со едноставниот, но плоден плод – крушата. Приказната не враќа векови наназад, кога на просторот каде што денес се издига Крушево немало куќи, туку само бескрајни пасишта и густа, недопрена шума.
Еден овчар, додека барал соодветно место за своето стадо, наеднаш наишол на една огромна, разгранета и неверојатно плодна круша. Ова дрво му понудило совршено засолниште од сонцето и планинските ветришта, па тој решил да преноќи токму под неговите гранки. Како што поминувало времето, оваа локација станала збирно место за сточарите, а кога почнала да се создава првата трајна населба, луѓето природно ја крстиле Крушево – во чест на дрвото кое прво им понудило дом.
Први спомнувања: Како мала сточарска населба (мезра), Крушево за првпат се спомнува во османлиските пописни дефтери од 1467/1468 година. Крушево постанало во 1467 година и во почетокот населено само од Македонци.
Формирање на градот: Денешниот изглед и урбана форма градот ги добил кон крајот на 18-тиот и почетокот на 19-тиот век, со масовното доселување на Власите. Конкретно во 1769 година и во 1788 година многу Власи бегајќи од зулумите на Али-Паша Јаниски се населиле во Крушево а дошле од Москополе, Грамос, Епир и Тесалија. Овие доселеници, по занимање главно биле сточари и занаетчии, и тие многу придонеле за побрз стопански развој на Крушево. Во 1883 година Крушево имало 1 650 куќи и броело 12 000 жители, бил трговски, занаетчиски и културно доста развиен град.
Секоја нова легенда дополнително ја збогатува оваа наша македонска ризница. Дали вие можеби знаете уште некоја скриена приказна за некое друго место во Македонија?
