Песна со пушка во рака и љубов во срце: Приказната за „Каранфило, филфило моме“
„Каранфило, филфило моме“ е позната македонска народна песна со романтично-драматична тематика, која се издвојува по специфичниот ритмички мелос, љубовниот мотив и истакнатиот копнеж.
Тематика и Приказна
Песната е класична македонска народна серенада. Низ стиховите, момчето ја опишува својата сакана, нагласувајќи дека иако таа не носи вистински каранфил, целата мириса на него. За разлика од нејзините друшки кои носеле цвеќе, но немале таков мирис, нејзината природна убавина е неодолива.
Драматичниот пресврт настапува во четвртата строфа, каде момчето сликовито ја опишува својата загриженост и страст, пеејќи дека цел ден стои на портите со пушка во рацете, размислувајќи да го убие нејзиниот татко бидејќи тој веројатно се противи на нивната љубов. Сепак, песната завршува со емотивен расплет – тој се откажува од таа намера, бидејќи му е жал за девојката и не сака да ја остави сама и како сираче.
Текст на песната
Каранфило филфило моме,
Карамфило филфило,
Каранфило филфило моме,
Ти каранфил не носиш.
Ти каранфил не носиш моме,
Ти каранфил не носиш,
Ти каранфил не носиш моме,
На каранфил мирисаш.
Друшките ти носеа моме,
Друшките ти носеа,
Друшките ти носеа моме,
Ама не мирисаа.
Цел ден стојам на порти моме,
Цел ден стојам на порти,
Цел ден стојам на порти моме,
Пушка држам во раце.
Да убијам татко ти моме,
Да убијам татко ти,
Жал ми падна за тебе моме,
Ќе останеш сираче.
